Federal Reserve’in son toplantısına ait tutanaklar, küresel piyasaların bir süredir fiyatladığı temel gerçeği teyit ediyor: Faiz indirimi masada, ancak zamanlaması konusunda ciddi görüş ayrılığı var. 27-28 Ocak tarihlerinde gerçekleştirilen Federal Open Market Committee (FOMC) toplantısında politika faizinin yüzde 3,50-3,75 aralığında sabit tutulması sürpriz olmadı; asıl dikkat çeken nokta, karar metninin satır aralarındaki temkinli ton oldu.
Tutanaklara göre ekonomik faaliyetler aralık ayına kıyasla daha güçlü bir görünüm sergiliyor. Reel gayrisafi yurt içi hasılanın 2028’e kadar potansiyel büyümenin üzerinde seyretmesi ve işsizlik oranının bu yıldan itibaren kademeli biçimde düşmesi bekleniyor. Bu tablo ilk bakışta “rahatlatıcı” görünebilir. Ancak Fed üyeleri için mesele yalnızca büyüme değil; büyümenin enflasyon üzerindeki etkisi ve fiyat istikrarının kalıcı biçimde sağlanıp sağlanamayacağı.
Enflasyonun yüzde 2 hedefi doğrultusunda gerileyeceği öngörülse de, bu düşüşün hızına ve sürdürülebilirliğine dair belirsizlik sürüyor. Tutanaklarda birçok yetkilinin, enflasyonun hedefe iniş sürecinin “beklenenden daha yavaş ve dengesiz” olabileceğine dikkat çekmesi önemli. Daha da kritik olan, enflasyonun kalıcı biçimde hedefin üzerinde kalma riskinin açıkça vurgulanmış olması. Bu ifade, Fed’in erken bir gevşeme adımı atmaktan neden çekindiğini net biçimde ortaya koyuyor.
İş gücü piyasası tarafında ise görece daha dengeli bir tablo var. Yetkililerin büyük çoğunluğu, iş gücü koşullarının istikrar işaretleri gösterdiğini ve aşağı yönlü risklerin azaldığını düşünüyor. Ancak burada da “belirsizlik” kelimesi öne çıkıyor. Çünkü ücret artışları ve istihdam dinamikleri, enflasyonun hizmetler kaleminde kalıcılığını etkileyen temel unsurlar arasında yer alıyor. Fed açısından iş gücü piyasasında sert bir zayıflama olmadan faiz indirimi yapmak, enflasyonla mücadelede erken gevşeme riski anlamına gelebilir.
Tutanakların en dikkat çekici bölümü ise para politikası görünümüne ilişkin “iki yönlü” yaklaşım. Birkaç yetkili, enflasyon beklentiler doğrultusunda düşerse ilave faiz indirimlerinin uygun olabileceğini belirtirken; bazı üyeler, veriler netleşene kadar faizin bir süre daha sabit tutulmasını savunuyor. Daha da önemlisi, bazı Fed yetkilileri enflasyonun yeniden ivmelenmesi halinde faiz artışının bile gündeme gelebileceğini ima ediyor. Bu durum, Fed’in kendisini tek yönlü bir gevşeme patikasına kilitlemek istemediğini ve politika esnekliğini korumayı tercih ettiğini gösteriyor.
Bu tablo, piyasalar açısından iki önemli sonuç doğuruyor. Birincisi, faiz indirimi beklentilerinin otomatik bir takvime bağlanamayacağı gerçeği. İkincisi ise volatilitenin kalıcı olabileceği. Çünkü yatırımcılar artık sadece “ne zaman indirim gelecek?” sorusunu değil, “indirime ara verilir mi ya da yeniden artış olur mu?” sorusunu da fiyatlamak zorunda kalacak.
Küresel ekonomi açısından bakıldığında Fed’in temkinli duruşu anlaşılır. ABD ekonomisi hâlâ dirençli; büyüme sağlam, iş gücü piyasası görece güçlü ve finansal koşullar dramatik biçimde sıkılaşmış değil. Böyle bir ortamda erken bir gevşeme, enflasyon beklentilerini yeniden yukarı çekebilir. Fed’in geçmiş hatalardan ders çıkararak, “önce kesin kanıt, sonra adım” yaklaşımını benimsediği görülüyor.
Bununla birlikte jeopolitik riskler, enerji fiyatları ve küresel tedarik zincirine ilişkin kırılganlıklar enflasyon görünümünü hızla değiştirebilir. Ayrıca ABD’de maliye politikasının genişleyici kalmaya devam etmesi, para politikasının işini zorlaştırabilir. Bu nedenle Fed’in önümüzdeki aylarda veri bağımlı ve iletişim dili açısından dikkatli bir çizgide kalması beklenmeli.
Sonuç olarak Fed tutanakları, net bir yön işareti vermekten ziyade ihtiyatlı bir denge arayışını yansıtıyor. Faiz indirimi mümkün, ancak garanti değil. Faiz artışı olasılığı düşük, fakat tamamen masadan kalkmış da değil. Küresel piyasalar için asıl mesaj şu: Belirsizlik dönemi bitmedi; sadece daha rafine bir aşamaya geçti.
