Türkiye ekonomisinin en köklü ve en fazla istihdam yaratan alanlarından biri olan tekstil ve hazır giyim sektörü, 2026 yılına oldukça sert bir daralmayla başladı. Açıklanan veriler, sektörün yalnızca geçici bir dalgalanma yaşamadığını, aksine yapısal bir küçülme sürecine girdiğini net biçimde ortaya koyuyor. Ocak ayında toplam 835 şirketin kapanması ve 11 bin 905 kişinin işini kaybetmesi, buzdağının yalnızca görünen kısmı.
Detaylara bakıldığında tablo daha da çarpıcı hale geliyor. Tekstil tarafında sadece bir ayda 192 firmanın kapanması ve 4 bin 688 kişinin işsiz kalması, üretim zincirindeki kırılmanın hızlandığını gösteriyor. Hazır giyim tarafında ise daralma çok daha sert hissediliyor. 643 şirketin faaliyetini durdurması ve 7 bin 217 kişinin sektörden çıkması, bu alandaki rekabet kaybının çok daha derin olduğunu ortaya koyuyor. Zaten son bir yıllık veriler de bu eğilimi doğruluyor: 2025 başından 2026 Ocak’a kadar tekstilde 1.000’den fazla şirket kapanırken yaklaşık 40 bin kişi işini kaybetti; hazır giyimde ise 5 bine yakın şirket kapandı ve istihdam kaybı 80 bini aştı.
Bu veriler, toplamda 120 bine yaklaşan istihdam kaybı ve 5 bin 800 civarında şirket kapanması ile sektörün tarihindeki en zorlu dönemlerden birine işaret ediyor. Üstelik bu gerileme yalnızca iç dinamiklerle açıklanabilecek bir durum değil; küresel rekabetin sertleştiği, maliyetlerin hızla arttığı ve talebin zayıfladığı çok katmanlı bir kriz söz konusu.
Sorunun merkezinde maliyet yapısı yer alıyor. Türkiye’de son yıllarda artan işçilik maliyetleri, enerji fiyatları ve finansman giderleri, emek yoğun sektörlerin rekabet gücünü ciddi biçimde aşındırdı. Özellikle döviz kurunun enflasyon karşısında yeterince artmaması, ihracatçıların fiyat tutturmasını zorlaştırırken, Türkiye’yi küresel pazarda pahalı bir üretim üssü haline getirdi. Bu durum, Mısır, Bangladeş ve Vietnam gibi daha düşük maliyetli ülkelerle rekabeti neredeyse imkansız hale getiriyor.
Nitekim sektör temsilcilerinin dile getirdiği en kritik başlıklardan biri de bu: Üretimin yurt dışına kayması. Son dönemde birçok firmanın yatırımını Mısır gibi ülkelere yönlendirmesi, yalnızca kısa vadeli bir maliyet optimizasyonu değil, aynı zamanda Türkiye’nin sanayi yapısı açısından uzun vadeli bir risk anlamına geliyor. Çünkü tekstil ve hazır giyim, Türkiye’nin ihracatında önemli bir paya sahip olmanın ötesinde, düşük ve orta gelir grubuna geniş istihdam sağlayan stratejik bir alan.
Talep tarafında da tablo parlak değil. Avrupa başta olmak üzere ana ihracat pazarlarında ekonomik yavaşlama, siparişlerin azalmasına neden oluyor. Küresel perakende devlerinin stok fazlası sorunu yaşaması, yeni siparişleri geciktirirken üreticiler üzerindeki baskıyı artırıyor. Bu da kapasite kullanım oranlarının düşmesine ve firmaların ya küçülmesine ya da tamamen kapanmasına yol açıyor.
Ortaya çıkan tablo, klasik bir maliyet krizinin ötesinde, rekabet gücü krizine işaret ediyor. Eğer bu eğilim tersine çevrilemezse, Türkiye’nin onlarca yılda oluşturduğu tekstil ve hazır giyim altyapısı kalıcı şekilde zayıflayabilir. Bu da yalnızca ekonomik değil, sosyal sonuçlar da doğurur. Çünkü bu sektör, özellikle kadın istihdamı açısından kritik bir rol oynuyor.
Peki çözüm ne? Kısa vadede sektörün nefes alabilmesi için finansmana erişimin kolaylaştırılması, ihracatçının kur ve maliyet baskısına karşı desteklenmesi ve enerji maliyetlerinin dengelenmesi gerekiyor. Ancak asıl mesele uzun vadede yatıyor. Türkiye’nin bu alanda yeniden rekabetçi olabilmesi için katma değeri yüksek, markalaşmış ve tasarım odaklı üretime geçişi hızlandırması şart. Aksi halde düşük maliyetli ülkelerle fiyat rekabetine dayalı bir modelin sürdürülebilir olmadığı açık.
Ayrıca dijitalleşme, otomasyon ve yeşil dönüşüm gibi alanlara yapılacak yatırımlar da sektörün geleceği açısından belirleyici olacak. Avrupa Birliği’nin karbon düzenlemeleri gibi yeni nesil ticaret kuralları, bu dönüşümü zorunlu hale getiriyor. Bu sürece uyum sağlayamayan firmaların küresel pazarda tutunması giderek zorlaşacak.
Sonuç olarak, 2026’nın ilk verileri bir uyarı değil, adeta bir alarm niteliği taşıyor. Tekstil ve hazır giyim sektöründe yaşanan bu hızlı daralma, Türkiye ekonomisinin üretim ve istihdam yapısında ciddi bir kırılmaya işaret ediyor. Eğer gerekli adımlar zamanında atılmazsa, bu “sessiz çöküş” çok daha derin ve kalıcı hale gelebilir.
